Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

Άγιον Φώς που δεν καίει 2019 - Ιεροσύλυμα

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2019

Βυζαντινός “Μαραθώνας” στη Μεσοποταμία… ο υπερφίαλος Πέρσης στρατηγός




Το 586 μ.Χ. η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αυτή των Σασσανιδών Περσών βρισκόταν και πάλι σε εμπόλεμη κατάσταση. Το 582 μ.Χ. ο στρατηγό Μαυρίκιος είχε ανέβει στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Στην Κτησιφώντα δε βασίλευε ο Ορομίσδας Δ’. Ο πόλεμος συνεχιζόταν με διάφορές φάσεις με τους Πέρσες να έχουν την πρωτοβουλία στο σύνορο της Μεσοποταμίας. Ο Μαυρίκιος, το 584 μ.Χ. όρισε στρατηγό στην περιοχή τον Φιλιππικό.
Ο Βυζαντινός στρατηγός ανέλαβε αμέσως δραστηριότητα και εκτέλεσε επιδρομές στα περσικά εδάφη γύρω από τη Νίσιβι το 584 και 585 μ.Χ. O Πέρσης στρατηγός Καρδαριγάν αντέδρασε αναλόγως, αλλά ανεπιτυχώς. Την άνοιξη του 586 μ.Χ. οι Πέρσες πρότειναν ειρήνη, αλλά απαίτησαν την καταβολή φόρου υποτέλειας από τον Μαυρίκιο, αίτημα που δεν έγινε δεκτό.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Η μάχη της Άπρω (1305 μ.Χ.): Καταλανοί και Βυζαντινοί συγκρούονται στη Θράκη





Η «Καταλανική Εταιρεία» ήταν ένα σώμα μισθοφόρων πολεμιστών που πολέμησε στον πόλεμο μεταξύ του βασιλιά της Αραγονίας και του βασιλιά της Σικελίας. Όταν ο πόλεμος έληξε οι μισθοφόροι αυτοί βρέθηκαν άνεργοι. Τότε προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο, ο οποίος χρειαζόταν επειγόντως στρατεύματα.
Το φθινόπωρο του 1302 ο στρατός των Καταλανών –1.500 ιππείς και 5.000 πεζοί Αλμογάβαροι– έφτασαν στην Πόλη, με επικεφαλής τον Ρογήρο ντε Φλορ. Ο Ανδρόνικος προκατέβαλε μισθούς 4 μηνών στους Καταλανούς, χωρίς όμως να τους πέμψει άμεσα στη Μικρά Ασία.

Τα πυροβόλα όπλα των Βυζαντινών… Πρώιμα “τυφέκια” και “κανόνια”




Το πότε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά πυροβόλα όπλα δεν είναι γνωστό. Υπάρχουν ενδείξεις ότι πυροβόλα χρησιμοποιήθηκαν το 1390 στην εμφύλια σύγκρουση Ιωάννη Ε και Ιωάννη Ζ Παλαιολόγου.
Προφανώς τα πυροβόλα και τα πρώιμα τυφέκια έφτασαν στο Βυζάντιο από τη Δύση, πιθανότατα μέσω των Βενετών και των Γενουατών. Οι πληροφορίες είναι πολύ περισσότερες για την χρήση των όπλων αυτών κατά την έσχατη πολιορκία της Πόλης. 

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Απομεινάρια Ορθοδοξίας στην Magna Grecia


Παρόλο που το Ρ/Καθολικό τυπικό δεν έχει το Σάββατο του Λαζάρου, εντούτοις σε όλα τα χωρία της επαρχίας του Σαλέντο (Ν.Ιταλία), κατά την διάρκεια της βουβής εβδομάδας, τα βράδια ομάδες ανθρώπων κυκλοφορούν στα σπίτια για να πούνε τα κάλαντα του αγ. Λαζάρου.

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Ο Μέγας και Άγιος Κωνσταντίνος


Και μόνο το όνομα Κωνσταντίνος ν’ ακουσθεί, συγκινεί κάθε χριστιανική καρδιά, όχι μόνο σήμερα αλλά από πολλά χρόνια πριν, διότι συνδέεται με τους θρύλους της φυλής, ότι «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θάναι». Συγκινεί, διότι ο πρώτος που έφερε το όνομα ο Κωνσταντίνος ο Α’ ο Μέγας, υπήρξε όχι μόνο ένας από τους μεγαλύτερους άνδρες της παγκόσμιας ιστορίας αλλά κάτι παραπάνω. Υπήρξε Άγιος.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΚΑΙ…ΤΟΥΡΚΟΙ!



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μια μεγάλη ιστορική «παρεξήγηση» πολύ λίγο γνωστή, είναι οι σχέσεις των Οθωμανών με τους…Τούρκους.

Σύμφωνα με μια μεγάλη μελέτη του αμερικανικού πανεπιστημίου Στάνφορντ, που αναδημοσιεύτηκε και στην Τουρκία από τον Τούρκο ιστορικό ερευνητή, Μπεκίρ Οζγκέ, μόνο το 9% των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας, μπορούν να καυχηθούν ότι έχουν πραγματικά τουρκική καταγωγή από την κεντρική Ασία.

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Αλέξιος Α΄ Κομνηνός o σωτήρας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Ο Αυτοκράτωρ Αλέξιος Α΄ Κομνηνός και η μάχη στὸ Φιλομήλιον 1117μ.Χ. ΒΙΝΤΕΟ

Ο αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
 Αλέξιος Α΄ Κομνηνός
(
1048/1056 - 15 Αυγούστου 1118).  Μικρογραφία από το χειρόγραφο του 12ου αι.
Βατικανό, Biblioteca Apostolica.
Ο Αλέξιος στρέφεται προς Ανατολάς με σκοπό να εκδιώξει τους Σελτζούκους και κατορθώνει να ανακαταλάβει αρκετά εδάφη, από την Τραπεζούντα Πόντου έως το Αμόριο και το Φιλομήλιο. Εκεί, το 1117 ο Αλέξιος συντρίβει τους Σελτζούκους υπό τον Μαλίκ Σαχ Β’, ανταποδίδοντας το Μάντζικερτ. 

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Αίμα στον ποταμό Σάβο… Οι Βυζαντινοί τσακίζουν τους υπερφίαλους Ούγγρους





Από τα μέσα του 11ου αιώνα μ.Χ. οι Ούγγροι εκτελούσαν επιδρομές στις βυζαντινές χώρες επιχειρώντας να φτάσουν μέχρι τις ακτές της Αδριατικής. Αργότερα οι Ούγγροι συμμάχησαν με διάφορους Σέρβους τοπάρχες προκαλώντας σοβαρές ανησυχίες στους Βυζαντινούς που είδαν τη κυριαρχία τους στα Δυτικά Βαλκάνια να απειλείται.
Οι Βυζαντινοί απάντησαν υποδαυλίζοντας εσωτερικές αναταραχές στο ουγγρικό βασίλειο ενώ παράλληλα εκτελούσαν με την σειρά τους επιδρομές στο εχθρικό έδαφος. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για καιρό. Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α’ Κομνηνός θέλησε όμως να ειρηνεύσει με τους Ούγγρους εξασφαλίζοντας τα βορειοδυτικά του σύνορα.
Ο Ούγγρος βασιλιάς Στέφανος Γ’ φάνηκε στην αρχή πρόθυμος να συμφωνήσει. Έστειλε μάλιστα τον αδερφό του πρίγκιπα Μπέλα στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί. Οι δύο πλευρές ήρθαν σε συμφωνία αλλά ο Στέφανος αρνήθηκε να τιμήσει την συμφωνία στην οποία κατέληξε ο αδερφός του.
Έτσι ξέσπασε και πάλι ο πόλεμος. Ο αυτοκράτορας, θυμωμένος με την παρασπονδία του Στεφάνου, ήθελε να εκστρατεύσει προσωπικά εναντίον του. Όμως δεν μπόρεσε λόγω ασθενείας.
Εκστρατεία – αντίπαλες δυνάμεις
Έτσι, το καλοκαίρι του 1167 μ.Χ. ανέθεσε στον αρχιστράτηγο Μέγα Δούκα Ανδρόνικο Κοντοστέφανο να οδηγήσει μια μικρή στρατιά κατά των Ούγγρων. Οι βυζαντινή στρατιά πέρασε τον ποταμό Σάβο αφήνοντας πίσω της την πόλη Σίρμιο (σημερινή Σμέρκα Μιτρόβιτσα στη Βοϊβοντίνα) στην τότε Κάτω Παννονία.
Όπως αναφέρει ο αξιόπιστος ιστορικός Βυζαντινός Ιωάννης Κίνναμος ο βυζαντινός στρατός αριθμούσε περί τις 15.000 άνδρες εκ των οποίων το 1/3 ήταν μισθοφόροι Κουμάνοι και άλλοι τουρκογενείς ελαφροί ιπποτοξότες, καθώς και λίγοι δυτικοί ιππότες.
Ο στρατός αναπτύχθηκε σε τρία σώματα. Το πρώτο αποτελείτο από τους μισθοφόρους με τους ιππότες ως εμπροσθοφυλακή και τους ιπποτοξότες ως υποστήριξη. Το κέντρο, το οποίο διοικούσε ο ίδιος ο Κοντοστέφανος, αποτελείτο από επίλεκτα στρατεύματα, την Φρουρά των Βαράγγων και το επίλεκτο σώμα των της φρουράς των Εταιρειών, μερικούς Λομβαρδούς μισθοφόρους και περί τους 500 Σέρβους συμμάχους. Επίσης διέθετε το πλέον επίλεκτο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς τους Οικείους, ή Εταίρους του αυτοκράτορα.
Αριστερά τάχθηκαν τέσσερις τάξεις βυζαντινών στρατευμάτων διοικούμενες από τον Δημήτριο Βρανά, τον Γεώργιο Βρανά, τον Τατίκιο και τον Βασίλειο. Δεξιά δε τάχθηκαν επίλεκτα βυζαντινά τμήμα με λιγοστούς Γερμανούς μισθοφόρους και μερικούς Κουμάνους. Το δεξιό διοικείτο από τον Ιωάννη Κοντοστέφανο και τον Ανδρόνικο Λαμπαρδά. Στο άκρο δεξιό και στο άκρο αριστερό τάχθηκαν επίλεκτα τμήματα ελαφρών ιππέων (προκουρσάτορες). Ως εφεδρεία διατέθηκαν τρεις σχηματισμοί κονταράτων (δορυφόροι πεζοί) και τοξοτών.
Στην άλλη πλευρά ο Ούγγρος Ντένις (Διονύσιο τον ονομάζουν οι Βυζαντινοί) κόμης του Μπατς διέθετε ανάλογο αριθμό ανδρών. Πέραν των ουγγρικών τμημάτων διέθετε Γερμανούς συμμάχους. Αντίθετα με τους Βυζαντινούς που διέθεταν εμπροσθοφυλακή και εφεδρεία, ο Ούγγρος διοικητής έταξε τις δυνάμεις του σε μια μόνο γραμμή μάχης σε τρία σχεδόν ισοδύναμα τμήματα.
Σύμφωνα με άλλες πηγές όμως οι Ούγγροι τάχθηκαν με το ιππικό μπροστά και το πεζικό πίσω. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό καθώς θα τους εξέθετε σε πλευρικά πλήγματα των Βυζαντινών.
Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι οι Ούγγροι διέθεταν βαρύ και ελαφρύ ιππικό και κυρίως ελαφρύ πεζικό. Περιγράφει όμως τους Ούγγρους ιππείς της πρώτης γραμμής ως βαριά θωρακισμένους που ίππευαν θωρακισμένα άλογα.
Καταλυτική μάχη

Ο Κοντοστέφανος βλέποντας την ουγγρική παράταξη αποφάσισε να αναγκάσει τους αντιπάλους να του επιτεθούν. Για τον σκοπό αυτό έστειλε μπροστά τους ιπποτοξότες του οι οποίοι άρχισαν να καταπονούν τους αντιπάλους τους με συνεχή τοξεύματα.
Οι Ούγγροι αντέδρασαν όπως υποψιάστηκε ο Βυζαντινός στρατηγός και επιτέθηκαν μαζικά, με το σύνολο των δυνάμεών τους. Οι Ούγγροι πίεσαν τους Βυζαντινούς. Στο βυζαντινό αριστερό οι μονάδες των Βρανάδων υποχώρησαν, επίτηδες προς τον ποταμό Σάβο. Εκεί σταμάτησαν και ανασχημάτισαν τις γραμμές τους.
Το βυζαντινό κέντρο και το δεξιό πλευρό αντιμετώπισαν ευχερώς την ουγγρική έφοδο. Ο Λαμπαρδάς μάλιστα εκτέλεσε ορμητική αντεπίθεση με τους ιππείς του. Οι αντίπαλοι ενεπλάκησαν σε φονική μάχη σώμα με σώμα με τους κεφαλοθραύστες των Βυζαντινών να κάνουν θραύση κατά των βαρύτερα θωρακισμένων αντιπάλων τους.
Ο Κοντοστέφανος επίσης αντεπιτέθηκε στο κέντρο ρίχνοντας στη μάχη και τις εφεδρείες του. Φαίνεται πως και η αριστερή πτέρυγα των Βυζαντινών αντεπιτέθηκε. Όλοι μαζί οι Βυζαντινοί απώθησαν, σε πρώτη φάση, τους Ούγγρους και κατόπιν διέσπασαν τις εχθρικές γραμμές.
Οι Ούγγροι τρομοκρατημένοι το έβαλαν στα πόδια καταδιωκόμενοι από τους Βυζαντινούς που τους κατέκοπταν αλύπητα. Ο Ούγγρος διοικητής κατάφερε να διασωθεί από κάποιον στρατιώτη του. Το λάβαρό του όμως και το άλογό του κυριεύτηκαν.
Άλλοι πέντε Ούγγροι στρατηγοί αιχμαλωτίστηκαν μαζί με πολλούς στρατιώτες. Οι νεκροί όμως ήταν πολλοί περισσότεροι. Οι Βυζαντινοί κυρίευσαν επίσης πάνω από 2.000 πανοπλίες και αμέτρητα όπλα και ασπίδες των εχθρών. Η συντριπτική ήττα υποχρέωσε τον Ούγγρο βασιλιά να ζητήσει αμέσως ειρήνη, αναγνωρίζοντας τα σύνορα της αυτοκρατορίας. Επίσης δέχτηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας και να παραδώσει ομήρους συγγενείς του.

Δείτε και: 

Ο Νικηφορος Δικεφαλος Αετος συμβολιζει την κυριαρχια της Ελληνικης Αυτοκρατοριας σε Ανατολη και Δυση.

Ο Γεώργιος Παπασημάκης για την Άλωση

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...