 |
| Πηγή εικόνας: |
Του Γεωργίου Παπασημάκη
Μία φράση του Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, στάθηκε αρκετή για να ανάψει φωτιές και να προκαλέσει έντονο προβληματισμό σε όσους παρακολουθούν σε βάθος τα ελληνοτουρκικά και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο: «Η Ελλάδα είναι η χώρα η οποία θα αδειοδοτήσει το έργο [...] Η Τουρκία θα ενημερωθεί».
Για ορισμένους, η διατύπωση αυτή εκλήφθηκε ως μία αυτονόητη εφαρμογή των κανόνων διεθνούς ναυσιπλοΐας. Για πολλούς άλλους, όμως, χτύπησε άμεσα καμπανάκι κινδύνου. Μήπως η λέξη «ενημέρωση» ανοίγει την κερκόπορτα για μια de facto αναγνώριση των αυθαίρετων και παράνομων τουρκικών αξιώσεων; Μήπως η Αθήνα, στην προσπάθειά της να διατηρήσει πάση θυσία τα «ήρεμα νερά», διολισθαίνει σε μια τακτική που η Άγκυρα ερμηνεύει ως αδυναμία;
Σήμερα δεν μένουμε στους επιφανειακούς τίτλους των δελτίων ειδήσεων. Ανοίγουμε τον ναυτικό χάρτη, αναλύουμε το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και εξετάζουμε την πραγματικότητα στο πεδίο.
1. Αδειοδότηση vs Ενημέρωση: Πού τελειώνει το Δίκαιο και πού αρχίζει η παγίδα;
Νομικά και θεσμικά, με βάση τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982), η πόντιση υποβρυχίων καλωδίων στην ανοιχτή θάλασσα και στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) / Υφαλοκρηπίδα αποτελεί κατοχυρωμένη ελευθερία. Το παράκτιο κράτος δεν νομιμοποιείται να παρεμποδίσει την τοποθέτηση ενεργειακών ή τηλεπικοινωνιακών καλωδίων.
Όταν διεξάγονται έρευνες βυθού, η έκδοση NAVTEX από τον αρμόδιο ελληνικό σταθμό (Ηράκλειο) αποτελεί πάγια διεθνή πρακτική ασφάλειας ναυσιπλοΐας. Ενημερώνει κάθε παραπλέον σκάφος και τα παρακείμενα κράτη ώστε να αποφευχθούν ναυτικά ατυχήματα. Με αυτή την αυστηρά νομική έννοια, η «ενημέρωση» δεν ισοδυναμεί με αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας. Άδεια ζητάς αποκλειστικά και μόνο από εκείνον που ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα – και η Ελλάδα διαμηνύει ότι μόνον αυτή αδειοδοτεί.
Πού εντοπίζεται όμως ο μεγάλος εθνικός κίνδυνος; Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το UNCLOS και λειτουργεί με το παράνομο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάθε φορά που η Αθήνα χρησιμοποιεί όρους όπως «ενημέρωση» ή «συνεννόηση», η τουρκική ηγεσία επιχειρεί να τους εργαλειοποιήσει, μετατρέποντας μια τεχνική ναυτιλιακή οδηγία σε πολιτικό προηγούμενο συνδιαχείρισης. Το είδαμε ανάγλυφα στα γεγονότα της Κάσου, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία επιχείρησαν να επιβάλουν τουρκική παρουσία.
Η ελληνική διπλωματία οφείλει να είναι αδιάλλακτη: καμία τεχνική διαδικασία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αν αφήνει έστω και ψήγμα εντύπωσης ότι η Άγκυρα διαθέτει δικαίωμα βέτο στις ελληνικές θάλασσες.
2. Πατριαρχείο, Ίμβρος και Τένεδος: Η διαρκής τουρκική αναξιοπιστία
Την ίδια στιγμή που η τουρκική κυβέρνηση αξιώνει λόγο στις θαλάσσιες ζώνες της Μεσογείου, συνεχίζει να καταπατά συστηματικά τις διεθνείς της δεσμεύσεις.
Η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της περιφερειακής σταθερότητας. Ενώ η Ελλάς σεβάστηκε πλήρως τις διατάξεις για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, η Άγκυρα εφάρμοσε μεθόδους σταδιακού αφελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο (Βαρλίκ Βεργκισί, Σεπτεμβριανά 1955, απελάσεις 1964, ανοιχτές φυλακές στην Ίμβρο).
Το διαρκές «λουκέτο» στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και η αμφισβήτηση του οικουμενικού καθεστώτος του Πατριαρχείου υπενθυμίζουν ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός είναι ενιαίος. Μια χώρα που αγνοεί τις υπογραφές της στο ιστορικό και θρησκευτικό πεδίο δεν μπορεί να εμφανίζεται ως έντιμος συνομιλητής στο Αιγαίο.
3. Άσκηση «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»: Ηχηρό μήνυμα αποτροπής με 70 μαχητικά
Απέναντι στις διπλωματικές πιέσεις και τους τουρκικούς λεονταρισμούς, η απάντηση της Ελλάδας δόθηκε εκεί που μετράει: στο επιχειρησιακό πεδίο.
Με εντολή του ΓΕΕΘΑ, οι Ένοπλες Δυνάμεις τέθηκαν σε πλήρη συναγερμό μέσα από την αιφνιδιαστική, μεγάλης κλίμακας διακλαδική άσκηση «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ». Τα χαρακτηριστικά της άσκησης πιστοποιούν την απόλυτη ετοιμότητα:
Άμεση αντίδραση: Ανάπτυξη τμημάτων ταχείας επέμβασης εντός μόλις 5 λεπτών από το σήμα.
Αεροπορική κυριαρχία: Ταυτόχρονη απογείωση άνω των 70 μαχητικών αεροσκαφών, με τα Rafale F3R και τα F-16 Viper να σαρώνουν τον χώρο από τον Έβρο έως το Καστελλόριζο.
Ειδικές Επιχειρήσεις: Σενάρια νυχτερινής ανακατάληψης βραχονησίδων σε συνθήκες μηδενικής ορατότητας από στελέχη της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ), με κάλυψη επιθετικών ελικοπτέρων Apache και μονάδων κρούσης του Στόλου.
Το μήνυμα της άσκησης «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» είναι σαφές: η εθνική κυριαρχία δεν διαπραγματεύεται και η αποτρεπτική ισχύς της Ελλάδας είναι ικανή να επιφέρει απαγορευτικό κόστος σε οποιονδήποτε επιβουλέα.
4. Η σκακιέρα της Λιβύης και ο άξονας με το Ισραήλ
Στο ευρύτερο γεωπολιτικό μέτωπο, η εμπλοκή της ισραηλινής Μοσάντ και του Ισραηλινού Ναυτικού στις ακτές της Λιβύης δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός. Το Τελ Αβίβ αντιλαμβάνεται ότι η προσπάθεια της Άγκυρας να καταστήσει τη Λιβύη τουρκικό ναυτικό προγεφύρωμα απειλεί άμεσα τις κρίσιμες θαλάσσιες εμπορικές και ενεργειακές του οδούς.
Το υποθαλάσσιο καλώδιο Great Sea Interconnector (GSI) δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο. Είναι ένας στρατηγικός ενεργειακός διάδρομος που συνδέει το Ισραήλ και την Κύπρο με την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Αυτός ακριβώς ο διάδρομος ακυρώνει τα τουρκικά σχέδια ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο — και γι' αυτόν τον λόγο η Άγκυρα επιδιώκει πάση θυσία την ακύρωση ή την τροποποίησή του.
Δείτε ολόκληρη την έρευνα και την ανάλυση:
Παρακολουθήστε την πλήρη ανάλυση του Γεωργίου Παπασημάκη για το παρασκήνιο του καλωδίου, τις διπλωματικές ισορροπίες και την επιχειρησιακή υπεροχή των Ενόπλων Δυνάμεων:
(Εναλλακτικός σύνδεσμος για παρακολούθηση στο YouTube:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου