Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ... ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΠΕΣΕ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΣΕΛΤΖΟΥΚΩΝ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Δ' ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Η μάχη του Μαντζικέρτ στην Αρμενία έλαβε χώρα στις 19 Αυγούστου 1071 μεταξύ του βυζαντινού στρατού υπό την καθοδήγηση του Ρωμανού Δ’ Διογένη, και των Σελτζούκων Τούρκων του σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Ακόμα η ήττα αυτή ήταν η αρχή της απώλειας εδαφών, από τους Βυζαντινούς, της Μικράς Ασίας. Η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων είχε ως αποτέλεσμα τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων Τούρκων στη Μικρά Ασία. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ’ Διογένης αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την απελευθέρωση των αιχμαλώτων.

Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς την ευθύνη για την ήττα φέρει η κρατούσα τάξη της βυζαντινής αυτοκρατορίας για λόγους καθαρά οικονομικούς, ως αντίδραση προς την προσπάθεια του Ρωμανού Δ’ να συγκεντρώσει φόρους που θα επέτρεπαν την αποκατάσταση της ισχύος των βυζαντινών στρατευμάτων.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β' ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΣΤΟ ΚΛΕΙΔΙΟΝ

Vasil II the Bulgar slayer was Born in 958 and died in 15 December 1025. He was the Predecessor of John I Tzimiskes and he was successed by Constantine VIII.
His father was Romanos II and his mother Theophano. He was a member of the famous Macedonian dynasty. Emperor Vasill II is one of the most important men of the Hellenic Nation. He is the one that saved Macedonia and the rest of Greece from the Bulgarian threat that after the creation of the Bulgaric state in the lands of Ano Mysia became very dangerous for all European lands of the Empire. 

«Είμαστε Ακρίτες του Ελληνισμού»: Συνέντευξη με τον Ιδρυτή και Πρόεδρο του Ορθοδόξου Κόμματος του Λιβάνου - "We are the akritai of Hellenism": Interview with the Founder and President of the Orthodox Party in Lebanon

Εἴμαστε ἐδώ ὑπερήφανοι γιὰ τὴν Ἑλληνική καταγωγή μας. Νὰ μὴν ξεχνάτε ὅτι ἔχετεἝλληνες ἀδελφούς ἐδώ, στὴν ἀνατολή... καὶ σάς ἀγαπάμε...

Συνέντευξη με τον Ιδρυτή και Πρόεδρο του Ορθοδόξου Κόμματος του Λιβάνου, 
Ροντρίγκ (Δημήτρη) Ελ Χούρι

με την Αντωνία Πατσίδου 

1) Η Ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα του Λιβάνου, απαριθμεί 3.000 Έλληνες εξ Ελλάδος. Οι ελληνόφωνες περιοχές της χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στην πρωτεύουσα Βηρυτό, και στην Τρίπολη, στο Βόρειο Λίβανο. Δώστε μας περισσότερες λεπτομέρειες για την Ελληνική κοινότητα του Λιβάνου.

Ροντρίγκ Ελ Χούρι

Η λίστα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας στο Λίβανο με τους 3.000 Έλληνες που ζουν στο Λίβανο, δίνει μια λανθασμένη καταμέτρηση. Ο πραγματικός αριθμός είναι περίπου 300.000 και είναι 7-8% του πληθυσμού, και η τέταρτη μεγαλύτερη κοινότητα του Λιβάνου, μετά από τους σουνίτες, Σιίτες, και Μαρωνίτες. Ο αριθμός 3.000 αντιπροσωπεύει εκείνους που έχουν την «ελληνική ιθαγένεια» από το σύγχρονο ελληνικό κράτος ... και εκείνων που ήρθαν από την Μικρά Ασία στο Λίβανο μετά το 1920. Αλλά εκείνοι που έχουν «ρίζες ελληνικές», εκείνοι που μιλούσαν κάποτε ελληνικά, εκείνοι που ονομάζονται «Ρουμ» (στην αραβική γλώσσα) είναι σήμερα περισσότερο από 300.000.

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Του ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ
Δημοσιογράφου –Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Από την πρώτη στιγμή που η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς και ο Μωάμεθ ο Φατίχ εισήρθε καβάλα στο άσπρο άλογό του στην Αγία Σοφία, (όπου επί αρκετή ώρα, σύμφωνα με τουρκικές πηγές, έμεινε ακίνητος να κοιτάζει με έκσταση τον Παντοκράτορα στον τρούλο ενώ η εντυπωσιακή αυτή σκηνή έχει αποθανατιστεί και σε μια τουρκική ιστορική κινηματογραφική ταινία), ο μεγάλος αυτός ναός της Ορθοδοξίας έγινε το επίκεντρο διαφόρων μύθων και θρύλων που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους κατακτητές..

προκαλώντας ένα έντονο δέος για το μεγαλούργημα αυτό της Ορθοδοξίας που τώρα το είχαν περικυκλώσει οι τέσσερις οθωμανικοί μιναρέδες….

ΒΥΖΑΝΤΙΟ - ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ντοκιμαντέρ της ΕΤ3 για την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αφηγητής είναι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Stretensky και Αρχιμανδρίτης Τύχων, Σεβκούνωφ. Καλεσμένος στην εκπομπή Ανιχνεύσεις του Παντελή Σαββίδη διαφωτίζει το ζήτημα της καταστροφής της Βασιλεύουσας και παράλληλα συνενώνει τους δύο Ορθόδοξους κόσμους, Ελλάδας και Ρωσίας. 


Παρατίθεται μια σύντομη περιγραφή του βιβλίου, που έχει εκδώσει το 2009 με τίτλο - Η κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Το τελευταίο μάθημα. ''Τα πιο προικισμένα μυαλά του Βυζαντίου με λύπη παρατηρούσαν την βαθμιαία καταστροφή της αυτοκρατορίας, αλλά κανείς πια δεν άκουγε την φωνή τους. Μεγάλος κρατικός παράγοντας, ο Θεόδωρος Μετοχίτης δεν έβλεπε κανένα τρόπο να σωθεί το Βυζάντιο και θρηνούσε το περασμένο μεγαλείο των Ρωμαίων και την χαμένη ευημερία τους. 

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Λέων ο Σγουρός

Η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε πέσει σαν χτυπημένο ζώο από τα ύπουλα χτυπήματα των Φράγκων και των Λατίνων εισβολέων στις 13 Απριλίου του 1204. Ήταν η Δ' Σταυροφορία που αντί να κατευθυνθεί στους Αγίους Τόπους, πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Η αυτοκρατορία ήταν μια θλιβερή και μίζερη σκιά του άλλοτε ένδοξου και κραταιού παρελθόντος της. Ο τελευταίος αυτοκράτορας πριν την άλωση, ο Αλέξιος Ε' Μούρτζουφλος μαζί με τους ανωτέρους ευγενείς είχε εγκαταλείψει την Πόλη σαν κλέφτης. 

Οι Φράγκοι σαν κοινοί πλιατσικολόγοι πυρπόλησαν την βασιλεύουσα, σκότωσαν με τον χειρότερο τρόπο 7.000 κατοίκους της μόνο την πρώτη μέρα της κατάληψής της. Εξανδραπόδισαν όσους κατοίκους συνέλαβαν ζωντανούς, έκαψαν και κατέστρεψαν όσα καλλιτεχνικά έργα από την αρχαία Ελλάδα είχαν διασωθεί ως τότε, καθώς και τα βιβλία από τις βιβλιοθήκες της.

"Η Τουρκία, η καταραμένη φυλή, θα σβήσει όταν κατέβει η ρώσικη αρμάδα"

H είδηση ότι η CIA έχει ιδρύσει πριν από δώδεκα χρόνια ένα απόρρητο τμήμα αναλυτών που ασχολούνται με την ανάλυση των... προφητειών από διάφορες θρησκείες και σε διάφορα μέρη του κόσμου, μας βάζει στον πειρασμό να αναδημοσιεύουμε ένα εντυπωσιακό ως προς την πρόβλεψή του απόσπασμα των όσων υποστήριζε ότι θα συμβούν μελλοντικά ο μοναχός Παΐσιος ο οποίος εκοιμήθη το 1994. Το πιο κάτω κείμενο είναι το αυτοτελές 10ο κεφάλαιο από το σχετικά πρόσφατα (2001) εκδοθέν βιβλίο για τον Γέροντα Παΐσιο: "Λόγοι χάριτος και Σοφίας" από τον...

Οι τελευταίες στιγμές του Έλληνα Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ, Δραγάση Παλαιολόγου…

Γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος
(ΑΠΕΛΛΗΣ)

Φέτος συμπληρώνονται 559 χρόνια, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς. Το γεγονός ήταν τεράστιας σημασίας στην εποχή του. Ο απόηχος του, ακόμη και σήμερα, δεν έχει κοπάσει. Οι συνέπειες του ήταν τεράστιες για την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή. Για το Έθνος μας, ακόμη περισσότερο, σήμανε την κατάλυση της πολιτικής μας ανεξαρτησίας, αφού η Κωνσταντινούπολη, ήταν η χιλιόχρονη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μας.

Φανταστείτε, λοιπόν, κάποιον, να πετάει μια μεγάλη πέτρα στα νερά μιας μικρής λίμνης. Οι κυμματισμοί των ομόκεντρων κύκλων, απλώνονται ολόγυρα και φτάνουν μέχρι τις όχθες. Όσο πιο κοντά στο σημείο της ρίψης, είναι ο κυμματισμός, τόσο πιο ισχυρός είναι. Όσο πιο μακρυά, τόσο πιο ανεπαίσθητος. Αυτή η εικόνα μας είναι χρήσιμη, αν στον ορισμό του γεγονότος, της ρίψης δηλαδή της πέτρας (ενέργεια-αιτία) και των κυμματισμών (αποτέλεσμα), αντικαταστήσουμε τους κατά αναλογία παρανομαστές, με τις έννοιες των διαστάσεων, του χώρου και του χρόνου. Έτσι, μπορούμε να αποκτήσουμε μια πολύ καλή

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ: ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΑΣ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΡΟΜΦΑΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΚΡΥ...!!!

«Ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, και γενναιότατοι συστρατιώτες, και όλος ο πιστός και τίμιος λαός, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας θέλει με κάθε τέχνασμα και τρόπο να μας στενοχωρήσει περισσότερο και να μας κάνει πόλεμο σφοδρό, με μεγάλες συγκρούσεις και συρράξεις από στεριά και θάλασσα, για να κατορθώσει και να χύσει το δηλητήριό του, σαν φίδι, και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. Σας λέω λοιπόν να σταθείτε αντρειωμένοι και γενναιόψυχοι, όπως κάνατε πάντοτε ως τώρα εναντίον των εχθρών της πίστης. Σας παραδίνω την εκλαμπρότατη και φημισμένη αυτή πόλη, πατρίδα σας και βασίλισσα των πόλεων. Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας• δεύτερον, για την πατρίδα• τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό• και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους.

Βυζάντιο ή Ρωμανία;

Ο αθέατος πόλεμος των ονομάτων…

Γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

(ΑΠΕΛΛΗΣ)

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ

Tο ερώτημα του τίτλου δεν είναι τόσο απλό, όσο φαίνεται εν πρώτοις, παρόλο που η απάντηση του, βεβαίως, είναι εύκολη. Αν για παράδειγμα, μπορούσαμε ποτέ να ρωτήσουμε έναν υπήκοο της Αυτοκρατορίας, για την ταυτότητα του, θα μας απαντούσε, δίχως περιστροφές, πως είναι «Ρωμαίος» και ότι το κράτος του ονομάζεται «Ρωμανία». Αν πάλι του λέγαμε πως είναι «Βυζαντινός» και πως η Αυτοκρατορία αποκαλείται πλέον «Βυζάντιο», τότε σίγουρα θα έμενε με το στόμα ανοικτό. Διότι αυτός ο όρος, θα του ήταν ελάχιστα γνωστός. Ίσως, να του θύμιζε μόνο το όνομα της αρχαιοελληνικής αποικίας των Μεγαρέων, μιας μικρής πόλης που πήρε το όνομα της από τον πρώτο της οικιστή τον Μεγαρέα Βύζαντα και έτσι ονομάστηκε Βυζάντιο.